Let's make verdant dreams real.

Archive for the ‘Pilosopiya’ Category

#Tibakisms: Uring Manggagawa, Hukbong Mapagpalaya!

Workers: first half of the Philippine Revolution's foundation.  Photo grab from Federico Dominguez (I invoke Fair Use in the use of this image)

Workers: first half of the basic alliance that is the Philippine Revolution’s foundation.
Photo grab from Federico Dominguez (I invoke Fair Use in the use of this image)

You may have heard of protest actions chanting “Uring Manggagawa – Hukbong Mapagpalaya!” (literally, the Working Class is the Army of Liberation!) –  In this slogan, national democratic activists capture the historic role of workers in leading the Philippine revolution towards genuine national liberation and the establishment of a democratic people’s republic.

 

The working class is the most productive force of society, honed in efficient, industrial production. Their social practice of collective labor molded the working class to be the least fettered by individualism and self-interest. How did the other classes of society fare when it was they who were in power? Remember when the Propaganda Movement was severely hampered by the ‘Illustrados’ who only want the Philippines to be a Spanish province? Remember when the leadership in the Katipunan was grabbed by the ‘Principalias’ and how it led to their surrender and self-exile?

 

That workers have to achieve comprehensive systemic change–land reform and agricultural development, national industrialization, and various other economic, social and political reforms–before it is able to completely overcome the exploitation of workers, means their leadership will ensure that the radical changes needed in society will not end with just the achievement of other classes’ self-interests.

 

Activists who came from other classes, such as my fellow environmental advocates who mostly come from the petit bourgeois (middle class, intellectual) class, should earnestly remould themselves to gain a worker’s standpoint and viewpoint–that is, a proletarian ideology–if they want to address the root causes of the deep-seated problems of society that we face. In that sense of liberating ourselves from our backward class origins through immersing ourselves in the lives and struggles of the labor movement, the workers truly are the ‘Hukbong Mapagpalaya.’

 

 

 

Advertisements

Of Profile Pictures and Commitment

To the ordinary netizen, opting to change one’s profile picture for a campaign can be motivated by limitation or a simple “what the heck, I’ll do it, why not” attitude. It was either the best one could do to contribute to the cause, something just to fulfill one’s conscience, or nothing but a random click. Of course, our heart goes out to the ones sincere in giving that small online gesture. Definitely, it was a drop bigger in the barely filled bottle of public awareness.

 

But to the organized activist, it is a sign of understanding the necessity of foregoing one’s self-interest to help send the message across. It indicated a commitment to the cause by exhausting any and all means of spreading the fire. Aware of the reasons why every repost counts, why every profile change is needed, why every vote is of utmost importance: why every drop is necessary in order for a ripple o grow into a wave, sooner or later. (Of course, those who did not have access to the internet in the first place are exemptions to the rule.)

 

So to you, the unsuspecting, properly motivated netizen, and especially to you, the nameless, faceless activist who chose to save his or her vanity picture for another day to help call for justice to the victims of Typhoon Sendong — they who were accused by the Aquino administration for supposed complacency, when those in power were the ones responsible to build their capacities in overcoming disaster and climate change impacts, when it was they who permitted large-scale mining and logging operations in our watersheds — I offer my highest salutation to your commitment to the cause.

Have a happy new year.

Pinakamatibay ang toreng garing yari ng nagpapantas-pantasan

Binibini, matagal na kitang nakakasama sa paglalakbay mo sa landas ng pagpapanibagong-hubog. Alam kong naninibago ka sa mga bagong responsibilidad na nakukuha sa paglago ng kamulatan, tulad na lamang ng pagiging tagapagtaguyod sa iba’t-ibang linya ng gawain na sabay-sabay, o di kaya ang pakikipagtalastasan na sa masmataas na antas ng pulitika, kultura at panlipunang diskurso — pareho sa kaaway at sa kahanay.

 

Itong huli marahil ang pinakamahirap.

 

Binibini, magandang sa simula’t sapul palang ay maintindihan mo na hindi lahat ng kawalang-lapat sa kongkretong kondisyon ng lipunan ay hinuhubog at kinapipirmihan ng mga mapagsamantala at nagpapasasa lang. Ang pinakamatibay na toreng garing, sabi nga nila, ay ang siyang tinayo ng tao na nagmula sa pagkalubog sa batayang kalagayan. Akala nila, ang panahon nila sa mundo, lalo na sa pagkakalubog nila sa kilusang mapagpalaya, ay sapat na para sila ay magpantas-pantasan. Iyon nga marahil ang susing salita doon — nagpapantas-pantasan.

 

Hindi naman mahirap makita silang iniisip eh alam na ang lahat sa mundo. Bilib sa sarili. Laging pasaring na hindi siya bagkus silang hindi niya nakakapalagayang-loob ang hindi nakakaintindi sa mga katotohanan ng mundo. May arogansya sa mga katulad mong lubog sa panlipunang praktika pero tingin nila ay kulang pa sa kinakaing bigas (ano ulit ang tawag dun? arogansya ng matatanda?).

 

Tulad mo, naharap na ako sa ganitong mga mapangmatang pantas-pantasan sa panahon na hindi pa pulido ang aking mga tanong at sagot tungkol sa buhay at pakikibaka. At tulad mo, ginamit at patuloy na ginagamit ko itong tuntungan ng pagpapaunlad ng kakayahang makipagtalastasan: na magpaguho ng mga tore nilang mga nagpapantas-pantasan.

 

Ano ulet yung sabi dun sa pelikulang Sigwa? “Ang mga taong walang social practice, kung saan-saan humuhugot ng mga kaisipan.” Parang isang palakang nakatira sa balon, akala ang mundo ay ang natatanaw niya lang sa bibig ng kanyang kinatitirahan. Dito mahalagang makilatis kung sino ang naguguluhan lang at kung sino ang tahasang niyayakap nalang ang mga maling kaisipan para manatiling matayog ang kanilang mga tore.

 

Binibini, alam kong naaalala mo at naiintindihan mo, hindi tulad ng mga nagpapantas-pantasan, kung ano ang sagot sa tanong na “Para Kanino?” at kung ano ang pagkakalapat nito sa buhay at pakikipamuhay mo, sa kapwa mag-aaral, sa kapwa mamamayang Pilipino. Kung kaya ganito nalang ang pagnanais mo na maiwasto ang mga maling kaisipan, magawa ang abot ng makakaya, bumaka at makipagkaisa. Minsan naiisip ko na sayang ang oras mo sa pagbangga mo sa mga pader na kasingkapal ng mga pagmumukha ng mga nagpapantas-pantasan (matibay yun, akala mo!).

 

Pero marahil tama na rin ang ganito. Pageensayo sa pakikipagtunggalian. Pagpapahusay ng linya at kultural na pagpapahalaga. Parang kailan lang ay dumaan din kaming mga nauna sa iyo sa panahon na hindi pinapalampas kahit isang yabang, hinanakit, arogansya, o ano pa mang mapaminsalang indibidwalismo (oo, binibini, tama ka na ang indibidwalismo ay nandyan hangga’t may pagsasamantala), kaya marahil natural lang ang dumaan ka sa ganito. Wag lang hayaang matali ka sa ganito: masmahusay ang diskurso sa hanay ng kamulat-mulat, hindi ng nagbubulag-bulagan.

 

Binibini, pinakamatibay ang toreng garing na niyari ng mga nagpapantas-pantasan. Kung kaya’t ito rin ang pinakamatindi gumuho. Binibini, kahit hangal pa ang tingin nila sa atin, ikaw at ako na lapat sa lupang kongkreto ay masmatibay pa sa daanlibong toreng nakatayo sa lupang malabnaw.

 

*Para sayo, Binibini

8:41 PM 04-15-2011

Masaya sa Kilusan

Nagiging monotonous lang ang buhay ng isang tao kapag nagpapatuloy siyang pumapaloob sa isang kaayusan na sadyang taliwas sa kanyang expectations. Kung hindi siya gumagawa ng sapat at karampatang aksyon para mabago ang sitwasyong bumuburyong sa kanya. Nagiging mekanikal ang bawat minutong gising dahil hindi siya lumalabas sa kasanayang gawin lang kung ano ang instructions sayo ng lipunan. Tipong tinatamad na pigain ang utak at diwa na maghanap ng malikhaing solusyon sa mga pader ng buhay na nakababangga.

 

Napapaisip tuloy ako kung dapat ba’y nakakaramdam na ako ng guilt — pagkat sa nakalipas na dalawang taon, madalas kundi man palagi akong nakakahanap ng mga rasong kapulutan ng ngiti ang bawat araw ng paggawa. Samantalang makikita mo sa paligid na napakaraming parang pasan ang planeta sa balikat kapag tinanong mo kung kamusta na ang kanilang buhay. Oo, nakaranasan naman ako minsan sa buhay ko ng deja vu moments, pero naalpasan naman ito noong nagsimula na akong maging aktibong myembro ng organisasyong kinabibilangan ko ngayon.

 

 

Ang saya lang maging aktibista, ano? May siyentipikong paliwanag dyan kung bakit.

 

Pero mga pagsasaliksik sa agham na rin mismo ang nagpapakonkreto kung bakit ako masmaligaya sa buhay kumpara sa ibang tao na di-hamak ay mas-payak at banayad ang buhay: masmasaya talaga sa pangkalahatan ang mga aktibista kumpara sa mga taong hindi aktibo sa paglahok sa anumang porma ng pakikibaka. Naaalala ko tuloy yung isa sa mga paboritong quotes namin ng kaibigan at kasama kong si Isabelli mula sa makatang si Romulo Sandoval: “napopoot tayo pagkat tayo’y nagmamahal. Nagmamahal tayo pagka’t tayo’y napopoot.”

 

Poot sa sistema, ang poot na siyang kinauugatan ng paglahok natin sa pakikibaka. Nagmumula sa ating pagsinta sa iba’t ibang antas: pagsinta sa bayan, pagsinta sa kapwa mamamayang pinagkakaitan ng buhay na may dignidad, pagsinta sa kasamang baol ng inspirasyon. Hindi ba’t ang mga damdaming ito ang nagpoproduce ng mga kemikal sa katawan na nagbibigay ng natural high?

 

Nagsusulat ako tungkol dito sapagkat masaya ang araw ko ngayon. Isang oras akong nagnakaw ng tulog mula sa panawagan ng alarm clock ko, isang bagay na sabi muli ng agham (tignan ang #3) ay maganda ang epekto sa kalusugan at disposisyon ng isang tao. Dumiretso sa harap ng laptop para simulan agad ang mga gawain. Napansin sa facebook na kaarawan ng paborito kong guro, si Ma’am Sarah, at tulad ng lagi kong ginagawa para sa mga kinagigiliwang kong tao ay naghanda ng personalized at makabuluhang pagbati:

 

Sabi ni Uncle Ho, "Remember, the storm is a good opportunity for the pine and the cypress to show their strength and their stability." Sa gitna ng unos ng represyon sa akademiya at lipunan sa pangkalahatan, mainam na gunitain ang kaarawan ng isang mahusay na gurong pinakita ang tatag ng matayog na puno ng ating pakikibaka. Maalab na pagbati, Ma'am Sarah! 🙂

 

 

Hindi ko alam kung ako lang ang nakakaramdam ng kasiyahan sa kaisipang naka +1 ka sa mga ngiting dadapo sa mukha ng mga minamahal mo sa buhay. Siguro naman hindi, kaya siguro naman alam niyo kung gaano kagalak ng umaga ko dun lang sa pagbating yun. Lalo kung maaalala mo yung naitulong niya sa pagkatao mo, at yung makauring simpatyang naramdaman mo sa kanyang kinaharap na pader sa buhay.

 

Pagkatapos ng mga inisyal na gawain, dumiretso ako sa forum ng BAYAN at Ibon Foundation hinggil sa G-2o at sa Global Financial Crisis. Mahaba at malaman ang diskusyon ng mga tagapagsalitang nagpalalim sa makasaysayan sa isang banda at napapanahon sa kabila na usapin ng globalisasyon, at malamig ang aircon kahit puno ang conference room na yun sa Balay Kalinaw. Isa man ako sa mga dinadapuan ng antok paminsan-minsan, nasustine ang interes ko sa bagong mga balita, datos at anggulo sa pagsusuri. Naaalala niyo yung poot na nabanggit sa taas? Naramdaman ko yun kanina. Masaya nanaman.

 

Hindi pa tapos ang araw: hindi ko na tinapos ang open forum sa dulo dahil meron pa akong dadaluhang meeting kasama ang mga paborito kong bloggers ng Bayan Muna, si Ren at si Tine, tungkol sa binabalak naming ilunsad na training sa new media. Kasabay nito ang foodtrip sa Kha’s, kung saan natipuhan kong umorder ng Vegetable Samosa at Vegetable Soup. Naalala ko, ang tanghalian ko ay fruit at muesli breakfast bar at isang mansanas. Healthy pala ang kultura ng pagkain ko ngayong araw, nakakatuwang isipin.

 

Nakakatuwa din ang pagpaplano ng ibabahaging kaalaman hinggil sa teknolohiya. Syempre, labas dito ay yung mga kuro-kuro sa buhay naming mga lumalahok sa pakikibaka. Palitan ng war stories, ba. Sabi ko nga noon sa isang status post ko sa facebook, kakaibang excitement ang mararamdaman mo sa isang kinis at mabungang plano. At dahil mura pa ang gabi, dumiretso kami sa katabing tyanggehan ng University Arcade, (sinubukang) umiwas sa mga damit (alang-alang sa kanilang dalawa na natutukso ng damit), bumili ng mga cute na cute na ballpen na may penguin at panda toppers, at napadaan sa mga book sale.

 

Sabi ko, kung inspirasyon ito ng award-winning documentary ni Michael Moore, ibig sabihin tama lang na matukso nito ang interes ko.

May nirekumendang libro si Ren ni Ray Bradbury, ang Fahrenheit 451 na pinagkunan ng inspirasyon ni Michael Moore para sa titulo ng kanyang sikat na dokumentaryo. Tungkol daw ito sa isang panahong malaganap ang literal na “book-burning” — na umabot sa puntong kinailangang isapuso ng ilang mga tao ang mga mahahalagang lathalain, na siyang dahilan bakit sila nais patayin ng naghaharing estado.

 

Napabili tuloy ako, pero ayus lang naman itong puhunan. Ang kultural na kapital na nadudulot ng sining, tulad ng nakaraang pagtalakay ko sa importansya ng pangkulturang paggawa sa kampanya ng climate change, ay ibang dimensyon ang epekto sa mga nababahagian nito. Kung tutuusin, marami kaming nakitang kultural na points of interest dun — maliban sa mga cute-topper ballpens ay nakakita kami ng mga online pop-culture shirts na may disenyong Plants vs. Zombies, Facebook, Farmville at maging yung sikat na poster ng mga pulang M&M’s – the Revolution is Now!

 

Nakakita rin sila ng mga sandals na ginawa sa Marikina — mura nga sila kumpara sa mga kumersyal, ano? Maganda rin naman kaso natatalo talaga ng prop offensive ng mga branded at imported. Huli naming nakita yung isang coffin bag na ang disenyo ay: ang yellow ribbon ni Noynoy Aquino. Pangitain na ba ito? Masayang kaisipan.

 

Umuwi ako sa lutong-bahay ng mga magulang — pansit canton, yung tunay (at palaban, carbohydrates for the people, kumbaga). Uminom ng tsaa at nagbasa ng librong niregalo at hiniram agad kay Isabelli. Binalikan ang facebook na halos buong maghapon kong iniwanan, at nakausap kahit saglit ang isang minamahal sa buhay bilang  pangwakas sa gabi na may ngiti.  Hindi na masama, ano? Sabi nga nila, all in a day’s work.

 

Paano nalang kung nanatili ako sa burgis na pamumuhay na pinanggalingan? Yung mga panahong hindi ka na masapatan sa binibiling anime, magic cards, at iba pang luho sa buhay. Yung mga panahong naniniwala ka pa sa katagang love conquers all at bunsod nito’y nagiging lalong masakit ang pagputok ng lobo. Maraming statements sa buhay ang aakalain mo’y pasong romantisismo lang. Pero meron din talagang sadyang payak na katotohanan lang, tulad nung sinabi nila na nakakabago ng buhay ang kilusan.

 

Dahil sa pagtamasa natin ng simpleng pamumuhay, natututunan nating mapagkunan ng sigasig ang maliliit na kasiyahan ng buhay. Oo: Masaya sa Kilusan!

That’s the Problem with Life

Let me conclude tonight (which has already spilled over the wee hours of next day) with a monologue from Calvin in one of his long-winded, philosophical rides down his evergreen backyard with Hobbes and their trusty wagon. Like Hobbes, I only mind the end of life, not out of fear, but only because right now my mind and heart is full of, as Lenin put it, what needs to be done.

Calvin: “I wish we could stop summer right here and have the days stay just the way they are. That’s the problem with life. It rolls along with speed you can’t control. You can’t go faster or slower.

Fun experiences always go roaring by… While bad experiences never pass quickly enough. I wish we could choose how fast and slow events go. For example, I’d like to speed up childhood and get to driving age.”

Hobbes: “It’s not the pace of life I mind. It’s the sudden stop at the end.”

Writing for November’s Sake

It is easy to imagine the state a writer is in when one can only blog about not being able to get around writing. November went by, chockful with events that shook up the personal and the political, that I only managed to keep a not-so-steady commentary of through the micro-blogging goodness of facebook and twitter. At the very moment of my writing here, I have pending technical work for my NGO, research for my Envi Sci 1 class, and two weeks worth of thesis implementation backlog.

 

Apparently, a deep itch to write finally won over the need to get the piling tasks done as December finally exploded into my life (or possibly a deep sense of procrastination. You choose.) It caught me without a single post made in November.

 

I wanted to write about Ampatuan Massacre, but every self-styled journalist has already gotten around to burning the topic out (and still no real justice is dispensed!) If I went about nitpicking about the killing fields, then I should   expound on the 1,100 extrajudicial killings and over 200 enforced disappearances in the country, the latest statistic coming in the form of a labor organizer who died from a heart attack induced by AFP intel psy-war tactics. I did not get around to doing this.

 

I wanted to do a running commentary on the lectures in my Science, Technology & Society (STS) Class to celebrate me finally getting to enlist this subject after four years of bad luck and bad registration processes and results. Already we have had interesting and timely topics like the Philippine typhoon experience, Renewable Energy and the Automated Elections. I did not get around to doing this, but as a consolation, it was at least confirmed to me that Mozart indeed had a positive effect on babies.

 

I wanted to write about CPU’s recently concluded first training of trainors on voters’ education and the automated elections (this was even before Robert Verzola’s aforementioned automated elections lecture in my STS.)  I wanted to synthesize the knowledge I’ve learned about source codes and hash values as well as the general euphoria one experiences in an edifying activity. I also wanted to summarize in a single post the complete absurdity of the 2010 elections (absurdity of which marcosian rule can possibly rise once again.) I did not get around to doing this.

 

I wanted to write about the many extra-curricular activities I have partaken in, such as the Hacienda Luisita Massacre anniversary, the Dukot benefit premiere, and the play about JMS celebrating the founding of the Kabataang Makabayan. It’s been a while since I have engaged in activities that have cultural capital, and suffice to say that the practice of criticism has been hounding me to put it to test. I did not get around to doing this, although the coming Sinagbayan play “U.Ave.” should serve to break the dry spell.

 

Obviously, time was, and still is, a scarce resource. I content myself with the fact that my life this month has been a treasure trove of thoughts and ideas that cannot be contained in a single post, or in words even. I remember the first (and only) set of cards that I’ve drawn from my talecraft deck have materialized rhetoric in my thoughts, but to this date has remained as nothing but an idea. It has, however, played itself out in life, a plot involving betrayal, blindsight, and a wayward woman.

 

At the onset of this post, I wanted to write simply for the sake of writing (of course, such a thing is impossible when your mind and tongue is inherently activist.) I have left this post to the devices of my streaming consciousness, for regardless of what I write here and how I write it, what is important ito me is that I have experienced  it, and not just imagined it. Nothing beats living out what could have been just abstract words.